เริ่มต้นเช้าวันที่ 6 เมษายน 2551 เวลา 7 โมงเช้าของวันที่อากาศข้อนข้างเย็นในฤดูร้อนเช่นนี้ ท้องฟ้าที่มืดครึ้มฝนที่เริ่มร่วงหล่นโปรยลงมาจากฟากฟ้า และการทยอยมาของเหล่านักดนตรีวง Desire กับสายฝนที่ทำให้พวกเราเปียกปอน แต่ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับการเดินทางมารวมตัวกันของพวกเราในวันนี้ที่รอคอยมานับปี
     วันนี้เป็นวันทำบุญขึ้นบ้านใหม่ของน้าเจี๊ยบ และเราถูกเชิญให้ไปเล่นดนตรีซึ่งถือว่าเป็นเกียรติมากสำหรับการขึ้นบ้านใหม่ซึ่งคงมีแค่ครั้งเดียวสำหรับครอบครัวหนึ่ง บ้านหลังนี้น้าเจี๊ยบเป็นคนออกแบบเอง ซึ่งผมเคยเห็นโครงการนี้มาเกือบสิบปีได้แล้ว และตอนนี้ก็ถือว่าทุกอย่างลงตัวถึงเวลาสร้างความฝันขึ้นมาซักที แต่สำหรับพวกเราทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว...

ประมาณหนึ่งปีที่แล้ว...
     ย่านฝั่งธนแตกต่างจากเมืองกรุงเทพศรีวิไล ที่นี่เรายังคงมีที่ให้เดินมีอากาศบริสุทธ์ให้หายใจและยังคงมีสวนสีเขียวให้เห็นอยู่ จากบริเวณที่ไม่ไกลจากถนนเส้นเล็กๆที่ไม่ค่อยมีรถแล่นผ่านที่ซึ่งเป็นที่เริ่มต้น ... ริมคลองเล็กๆโครงสร้างบ้านได้เริ่มขึ้นจากแบบแปลนที่วางไว้อย่างดี ช่างหลายคนที่กำลังขมักเขม้นทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มกำลัง หันหลังสู้ฟ้าทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยตั้งแต่วันแรกที่เริ่มวางเสาเข็ม เสียงขุดเจาะ เสียงตอกตะปู เสียงใบเลื่อยที่เสียดสีผ่านไม้ไปมา สารพัดเสียงที่จะเกิดขึ้นในการสร้างบ้านครั้งนี้ที่ดังกึกก้องไปทั่วหมู่บ้าน และมีอีกเสียงเล็กๆที่เกิดขึ้นคือพวกเรา Desire ที่เริ่มวางแผนงานดนตรี การประชุมเพื่อกำหนดทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อจะใช้ในการแสดงครั้งนี้
     ระหว่างที่เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า ตัวบ้านเริ่มขึ้นมาเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง จากเสาเข็มเป็นคาน จากคานเป็นพื้นชั้นที่หนึ่งชั่นที่สองทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่เสียงจากวงดนตรีเล็กๆก็เริ่มระส่ำระสายจากประสบการณ์อันน้อยนิดและความที่ยังไม่เป็นมืออาชีพ การซ้อมที่ผ่านมาหลายเดือนทำให้ชะล่าใจ ปัญหาที่สะสมมา ความไม่คาดฝันก็เริ่มเผยให้เห็นสิ่งที่เราต้องเผชิญหน้าและต้องแก้ไขมัน "ดนตรีคือเสียงของตัวโน็ตทั้งสิบสองตัวที่ถูกเรียงร้อยให้เกิดเป็นความไพเราะเข้าถึงจิตใจของผู้ฟัง ความยากของศิลปินคือการถ่ายทอดอย่างไรให้ทั้งเขาและเราเข้าใจเหมือนๆกัน" คำกล่าวของผมคือข้อสรูป แต่ทฤษฎีจะนำมาใช้ให้เกิดผลลัพธ์ก็ต้องปฏิบัติให้ถูกต้อง ปัญหาเล็กๆที่เกิดขึ้นสะสมจนกลายเป็นดินพอกหางหมูต้องสะสางให้เสร็จสิ้น เวลาที่ต้องทำอะไรซ้ำๆเหมือนเดิมทุกๆวัน มันทำให้ไฟในตัวเริ่มหมดลงและปัญหานี้ก็เกิดขึ้น นักดนตรีบางคนเริ่มไม่อยากมา เพลงที่กำหนดไว้นั้นเพียงน้อยนิดแต่ก็ยังไม่สามารถเล่นร้องได้แม้เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด 

     "แม้เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ที่ให้มาเพื่อดนตรี แต่ดนตรีก็ยังคงเป็นสิ่งที่ต้องฝึกฝนอยู่เสมอ" นั่นคือความจริง พรสวรรค์คือสิ่งวิเศษที่เราควรนำมันมาขัดเกลาให้ดีเยี่ยม "บ้านหนึ่งหลัง แม้แบบที่ร่างไว้จะสวยงามเพียงใด แต่ก็คงไม่สามารถสร้างให้เสร็จได้ด้วยคนเพียงดนเดียว และแม้จะมีคนเยอะซักเพียงใด แต่หากไร้ซึ่งฝีมือแล้วบ้านหลังนั้นจะสวยงามดั่งที่ร่างไว้ได้หรือ"

     เวลาผ่านไปกระทั่งถึงเดือนสุดท้าย... บ้านได้สร้างเสร็จแล้ว สนามหญ้าสีเขียว มีสวนหย่อมและโต๊ะนั่งเล่นอยู่ริมน้ำ หน้าบ้านที่หันไปทางทิศเหนือมองออกไปทุ่งหญ้ากว้างๆ เป็นบ้านที่วิเศษทีเดียว บ้านสามชั้นตัวบ้านสีเหลืองซึ่งเลือกสีสำหรับถวายพระพรในหลวงในปีอันมงคลยิ่ง บ้านตั้งสูงตระหง่านมองจากหน้าต่างชั้นสามซึ่งเป็นห้องใต้หลังคาได้เห็นวิวทิวทัศน์กว้างไกล ความสวยงามของย่านฝั่งธนในบริเวณที่ยังไม่มีตึกสูงทำลายบรรยากาศชานเมืองยังคงเป็นที่ๆน่าอยู่จริงๆ ...แต่ช่วงเวลานี้กลับเป็นช่วงเวลาหนักสำหรับพวกเราปัญหาซึ่งยังแก้ไขไม่เสร็จและยังๆคงมีปัญหาใหม่กระหน่ำซ้ำมาเรื่อยๆ ถึงเวลาที่เราต้องนั่งแก้ปัญหาและวางแผนกันใหม่ทั้งหมด ในคืนหนึ่งหลังเลิกซ้อมทำให้เราต้องนั่งวางสคริปต์กันใหม่ทั้งหมดถึงตีสี่ พร้อมทั้งบทพูดที่เตรียมไว้สำหรับนักร้องของเรา เป็นคืนที่หนักที่สุดของคน 4 คนที่พร้อมสละเวลาให้กัน
     เมื่อถึงสองสัปดาห์สุดท้ายข่าวร้ายก็ได้เข้ามาอีกครั้งคือเราต้องขาดนักร้องหญิงไป ด้วยเหตุผลที่ไม่สมควรเลย ซึ่งหากเป็นธุรกิจใหญ่คงต้องฟ้องร้องกันถึงขั้นล้มละลายเลยทีเดียว นักร้องหญิงคนนี้มีฝือมาก ถือได้ว่าดีที่สุดที่จะเล่นให้กับเรา แต่แม้มีฝีมือมากซักเพียงใดแต่การไม่รู้จักรับผิดชอบจะทำให้เค้าไม่มีวันประสบความเร็จในอาชีพนี้ได้เลย แต่ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามกว่าเสมอพวกเราหานักร้องหญิงได้ใหม่ และดำเนินการซ้อมต่อไปแม้กระท่อนกระแท่นบ้างเล็กน้อยแต่ก็ไม่เป็นปัญหา

แล้ววันชี้ชะตาก็มาถึง....
     ณ บ้านของผมที่ซึ่งเป็นสถานที่นัดหมาย นักดนตรีที่ทยอยมาทีละคนกว่าจะครบก็ต้องคอยกันร่วมสองชั่วโมงเศษเพราะอุปสรรคจากฟากฟ้า ฝนที่กระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ขาดสายทำให้การเดินทางจากแต่ละที่ของทุกคนเป็นไปอย่างยากลำบาก ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าจนกระทั่งเก้าโมงที่รอคอย ฝนเริ่มซาและหยุดลงแต่เรายังขาดมือกีต้าร์ของวง ไม่สามารถรออีกต่อไปได้เพราะจะไม่ทันเวลา ใกล้เวลางานเริ่มมากแล้ว สมาชิกในวงเริ่มทยอยขนเครื่องดนตรีเดินทางไปยังเวที่ที่เตรียมเครื่องเสียงไว้พร้อมแล้ว ครึ่งชั่งโมงผ่านไปมือกีต้าร์ของเราก็มาถึง ไม่มีเวลาให้ซาวด์เช็คเมื่อเสียงพระสวดดังขึ้นพีธีเริ่มขึ้นแล้ว เวลาของพวกเราใกล้มาถึง วันชี้ชะตานี้ ช่วงเวลาที่รอคอยกับการเตรียมตัวมานับปีใกล้เริ่มขึ้น เมื่อพระคุณเจ้าฉันภัตราหาเพลเรียบร้อย ถึงเวลาของพวกเราแล้ว มือของสมาชิกแต่ละคนวางประสานกันหน้าเวทีพร้อมรวมใจกันเป็นหนึ่งเดียว "ไม่ว่าทุกคนจะเป็นใครเมื่อขึ้นไปอยู่บนเวทีแล้ว เราคือ Desire" แล้ว 4 ชั่วโมงต่อจากนี้คืองานแสดงที่ดีที่สุดของพวกเรา มันคือความประทับใจที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดไว้ ณ ที่แห่งนี้ได้ ความทรงจำ..มันคงตราตรึงอยู่ตรงนั้น สำหรับพวกเราทุกคนและผู้ที่เฝ้าชมพวกเราอยู่ ณ ที่แห่งนั้น...

ยนตระการ...